Blado

...


Poznaję w hospicjum ludzi spełnionych.
Co za ulga, co za otucha!

Jerzy ściska moją rękę. Opowiada o niepełnosprawnej wnuczce, która właśnie – mimo strachu - poszła na studia.
I płacze, wzruszony.

Opowiada o żonie, której nie oddałby za żadne skarby świata:

- Jest taka dobra, kochana; jesteśmy razem 54 lata… – i znów łzy.


Jerzy całuje mnie w rękę za każdą przyniesioną herbatę, za każdą współdzieloną historię.

Przepełnia go wdzięczność.

Wzruszają go wolontariusze, siostry, lekarze.

To, że zaraz jadę po synka.

Wzruszają go wspomnienia.
Jestem z nim, gdy wybiera swojego pierwszego, zielonego malucha, gdy poznaje przyjaciela na badaniu przed komisją wojskową, gdy rozrabiają jego - niedorosłe jeszcze – dzieci, gdy załatwia komplet mebli „Kowalski”.

Trzymam go za rękę i ładuję się bezcenną wdzięcznością do każdej chwili.

O chorobie nie rozmawiamy, szkoda czasu.

Szczęśliwie blado wypada w porównaniu.



.